11/03/2020 14:38

[Κριτική] «Σημάδια στην ομίχλη» με τους Ράνια Σχίζα και Δημήτρη Διακοσάββα

Γράφει ο Νέαρχος Κουρσάρος [nearchos_k@rocketmail.com]

Μια διαφορετική θεατρική πρόταση έχει να μας παρουσιάσει ο Πολυχώρος Vault Theatre Plus.  Πρόκειται για την παράσταση «Σημάδια στην ομίχλη» (Bakersfield Mist}, ένα έργο του Stephen Sachs που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία του Λεωνίδα Παπαδόπουλου και με πρωταγωνιστές την Ράνια Σχίζα και τον Δημήτρη Διακοσάββα.

Η Μωντ Γκούντμαν, μια άνεργη μπαργούμαν ζει σε ένα αχούρι στο Μπέικρσφιλντ της Καλιφόρνια, όταν εντελώς τυχαία αγοράζει σε εξευτελιστική τιμή από ένα μαγαζί με παλιά πράγματα έναν πίνακα έναν πίνακα ζωγραφικής, ο οποίος ενδέχεται να είναι ένα από τα αριστουργήματα του διάσημου ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ. Καλώντας από τη Νέα Υόρκη έναν από τους καλύτερους εκτιμητές έργων τέχνης στον κόσμο, τον Λάιονελ Πέρσυ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις αποκαλύψεις που θα φέρει στο φως η συνάντησή τους.

«Αρέσει στον κόσμο να ξεγελιέται»

Ένας πίνακας «ανεκτίμητης αξίας» συνιστά και την κεντρομόλο δύναμη του έργου.  Ένα έργο που οδηγεί στη μοιραία συνάντηση δύο ανθρώπων -εκπροσώπων δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων, συνηθειών και συμπεριφορών.  Ο μεν καταξιωμένος εκτιμητής με διεθνείς δημοσιεύσεις και αναγνώριση, καθωσπρέπει αλαζόνας, η δε άνεργη, απλή, ντόμπρα και εν ολίγοις αλητάκι, που δεν έμαθε ποτέ της ν’ ακολουθεί κανόνες ούτε να μπαίνει σε καλούπια.  Και μια ασταμάτητη θέληση για την αλήθεια.  Ο τριπλός αυτός άξονας που αναδύεται από τη σκηνοθετική ματιά του Λεωνίδα Παπαδόπουλου είναι καθοριστικής σημασίας.  Ο σκηνοθέτης δεν παίζει μόνο με το ίδιο το κείμενο αλλά και με τις σιωπές του που σαν πρόκες καρφώνονται στη συνείδηση του θεατή.  Οι διαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών σε συνδυασμό με τις ορθά δομημένες εγκιβωτισμένες αφηγήσεις τους αλληλεπιδρούν με το κοινό το οποίο με αμείωτο ενδιαφέρον παρακολουθεί το πώς ένα έργο τέχνης μπορεί ν’ αποτελέσει τον πυρήνα ή για την ακρίβεια, το εφαλτήριο να βγουν προς τα έξω ανασφάλειες και προβληματισμοί του ανθρώπινου ψυχισμού.

«Είναι πολύ εύκολο να πεις ότι κάτι είναι ψεύτικο παρά ν’ αποδείξεις ότι είναι αληθινό»

Πράγματι, αναλογιζόμενοι πως κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι αναμένουν να τους χαμογελάσει η τύχη ή πασχίζουν ενίοτε με ποικίλα τεχνάσματα να «πιάσουν την καλή» δεν είναι παράλογο να θεωρήσουμε αυτό το έργο ως μια διαμαρτυρία για τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση του εικαστικού προϊόντος.  Δεκάδες έργα τέχνης θυσιάζονται στον βωμό ανούσιων πολλές φορές θεαμάτων που βαφτίζονται ως ‘εκθέσεις εικαστικών’ απλά και μόνο, για να έρθει ένας αδαής πλούσιος να τ’ αγοράσει δίχως ν’ αντιλαμβάνεται τη συμβολική και ηθική τους αξία.  Καλλιτέχνες που επιδιώκουν αναγνώριση, βιοπορισμό και άνθρωποι που καπηλεύονται εμμέσως αυτή την ανάγκη και τους εξωθούν στο να δημιουργήσουν χωρίς συναίσθημα μόνο και μόνο επειδή τα …έξοδα τρέχουν.

«Η πλαστογραφία είναι τόσο παλιά όσο η τέχνη»

Προχωρώντας στους πρωταγωνιστές οφείλουμε να συγχαρούμε αφενός την Ράνια Σχίζα με το ταπεραμέντο της και την ιδιαίτερα προσεγμένη και καθηλωτική της εμφάνιση και αφετέρου τον Δημήτρη Διακοσάββα για τον επαγγελματισμό και τη συνέπειά του.  Η συνύπαρξή τους επί σκηνής ήταν καθόλα ταιριαστή δημιουργώντας τις απαραίτητες προϋποθέσεις, για να φανεί αυτή η αντίθεση λευκού και μαύρου, μιας ολότητας που εν τέλει είναι το απόλυτο τίποτα, μιας ομίχλης που αφήνει σημάδια ανεξίτηλα στον χρόνο.  Τί συμβαίνει όμως, όταν ένας κλισέ εικαστικός συναντά μια άφραγκη;  Ποια θα είναι η εξέλιξη αν τυχόν ο πίνακας είναι όντως αυθεντικός;  Είναι σημαντικό επίσης να σημειώσουμε ότι επί της ουσίας το έργο δεν έχει μια ρητή κάθαρση.  Απεναντίας, εναπόκειται στον θεατή το κατά πόσον θα συνεχίσει ο ίδιος το ταξίδι προς την αποκάλυψη της αλήθειας ή θα παραμείνει οριακά να κοιτάει ένα θολό και ομιχλώδες τοπίο.  Ένα έργο ιδιαίτερο, διαφορετικό και μεστό νοημάτων.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται στον Πολυχώρο Vault , Μελενίκου 26 Κεραμεικός Αθήνα.

Tags:
Cheap Website Traffic