[Κριτική] «Έλα να παίξουμε» της Γεωργίας Πιερρουτσάκου στο Θέατρο Faust

[Κριτική] «Έλα να παίξουμε» της Γεωργίας Πιερρουτσάκου στο Θέατρο Faust

Γράφει ο Νέαρχος Κουρσάρος [[email protected]]

Σ’ ένα αφαιρετικό σύμπαν, όπου οι κινήσεις μοιάζουν σκακιστικές, το παιχνίδι του έρωτα γίνεται ολοένα και πιο απρόβλεπτο.  Αυτό είναι εν ολίγοις το νόημα της θεατρικής παράστασης «Έλα να παίξουμε» βασισμένη στο θεατρικό έργο της Γεωργίας Πιερρουτσάκου «και καλή τύχη» σε κείμενο της ιδίας και σε σκηνοθεσία Λάζαρου Βαρτάνη στο Θέατρο Faust στην Αθήνα.

Με εσκεμμένη στατικότητα και ποικίλες ετεροαναφορές το «Έλα να παίξουμε» μας καλεί πράγματι να συμβαδίσουμε στη σύγχρονη ερωτική πραγματικότητα.  Πρόκειται για ένα καθόλα ερωτευμένο ζευγάρι της διπλανής πόρτας -θα μπορούσε να ήμασταν εμείς οι ίδιοι, οι φίλοι μας, οι γνωστοί μας- που ερωτεύεται, ρουτινιάζει, τσακώνεται και πάλι απ’ την αρχή.

Το έργο δρα πολυεπίπεδα.  Αφενός σε πρώτο πρόσωπο βλέπουμε τους δυο ηθοποιούς, Στέφανο Παπατρέχα και την ίδια την δημιουργό, Γεωργία Πιερρουτσάκου, να ενσαρκώνουν το προαναφερθέν ερωτευμένο ζευγάρι με όλα του τα προβλήματα από την αρχή της σχέσης του.  Αφετέρου δε, σε τρίτο πρόσωπο κι αυτό είναι το κλειδί στη σκηνοθετική ματιά, οι δύο ηθοποιοί απεκδύονται την ονομαστική τους ταυτότητα, μεταβαίνουν σε μια παράλληλη διάσταση διαμέσου της οποίας μετουσιώνουν αυτό που θα έλεγε και η σύγχρονη ψυχανάλυση τα τρία στάδια των ανθρώπινων ενστίκτων: το εγώ, το υπερεγώ και το αυτό (το ζωώδες).  Στη σκηνοθετική προσέγγιση των Βαρτάνη και Πιερρουτσάκου θα πρέπει να προστεθεί εκτός από την ψυχαναλυτική και η κοινωνιολογική ματιά, ήτοι το πώς οι δυο αυτές προσωπικότητες διαπλάθουν εικόνες με τις αόριστες αναφορές ΕΚΕΙΝΟΣ – ΕΚΕΙΝΗ, το νόημα των οποίων εξακοντίζεται στο σημερινό παρόν.  Σε συνδυασμό μάλιστα με την πληθώρα συναισθημάτων που έχει η ίδια η ερωτική σχέση αυτή καθ’ εαυτή, ήτοι έρωτας, πόθος, αγάπη, μίσος, κόντρα, ανταγωνισμός, πίκρα του χωρισμού, οδύνη της αποχώρησης και πάλι επανασύνδεση, βλέπουμε ότι σκηνοθέτες και ηθοποιοί κατορθώνουν να μπάσουν τον θεατή σε μια συνειρμική αλληλουχία βοηθώντας τον είτε να ταυτιστεί ή ακόμα και να αναθεωρήσει πράγματα και καταστάσεις της δικής του διαπροσωπικής ή/και ερωτικής επικοινωνίας.

«Αγάπα με λίγο…πάμε να σε λατρέψω»

Την εν λόγω αλληλουχία ενισχύουν οι παύσεις του κειμένου και η διαφορετική εστίαση από πλευράς αφηγηματολογίας, όπου δεν υπάρχει μόνο ένας παντογνώστης αφηγητής αλλά και δεύτερος και τρίτος μάρτυρας της αφήγησης σε μια εναλλαγή πραγματικού και φαντασιακού.  Ομολογουμένως, οι σύγχρονες σχέσεις στηρίζονται στον βασικό άξονα αυτόν της ερωτικής αποκλειστικότητας, πράγμα που δείχνει και την κοινωνική «αναβάθμιση» σε γάμο από έρωτα εν αντιθέσει με το παρελθόν όπου μεσολαβούσε η προίκα, ήτοι μια οικονομική συναλλαγή.  Μολονότι, η σχέση ή ο γάμος πλέον γίνονται σε συντριπτική πλειοψηφία από την αγάπη μεταξύ του ζεύγους, αυτό δεν σημαίνει ότι οι κίνδυνοι κλονισμού έπαψαν να ελλοχεύουν.  Καβγάδες, ανταγωνισμός σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, ρουτίνα η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε ανεξήγητη μιζέρια, πολλαπλά χτυπήματα (ακόμη και οικονομικής φύσεως) και άλλοι τόσοι παράγοντες επηρεάζουν τα σύγχρονα ζευγάρια δοκιμάζοντας τις αντοχές τους.

Ο έρωτας είναι μια από τις βασικές αιτίες έμπνευσης, δημιουργίας και ενίοτε και καταστροφής.  Οι κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις του φτάνουν μέχρι το διηνεκές και ουδέποτε θα πάψουν να γεννώνται καινούργια ερωτήματα για τη φύση αυτού του συναισθήματος.  Αυτό διότι η ίδια μας η ιδιοσυγκρασία είναι πολύτροπη και οι καθημερινές ταχύτητες ιλιγγιώδεις.  Όσο υπάρχει, λοιπόν, ο άνθρωπος θα υπάρχει και ο έρωτας με όλες τις παρεπόμενες συνέπειές του θετικές και αρνητικές.

Και το παιχνίδι…συνεχίζεται…

Από το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς επομένως, μέχρι τους καβγάδες και την αναθεώρηση και την επανασύνδεση, το «Έλα να παίξουμε» μας δίνει την ουσιαστική εικόνα της ερωτική συνύπαρξης, η οποία δεν είναι βέβαια στρωμένη με ροδοπέταλα.  Όλοι έχουν -ή τουλάχιστον όλοι θα έπρεπε να έχουν- δικαίωμα στο να ερωτευτούν, να νιώσουν, ν’ αγαπήσουν, να κάνουν λάθη, να μάθουν.  Ο έρωτας δεν είναι προνόμιο κάποιας ελίτ ή των ολίγων, είναι καθολικός, καταιγιστικός, σαρωτικός και ως συναίσθημα δεν καλουπώνεται παρά μόνο ερμηνεύεται αναλόγως της εποχής που εκφράζεται.  Η έννοια της ευτυχίας, βέβαια, δεν είναι μονοδιάστατη.  Κομμάτι της είναι και η αγάπη, την οποία δικαιούνται όλοι μηδενός εξαιρουμένου.

Τέλος, στο όλο δραματικό εγχείρημα συνεισέφεραν και η Ηλένια Δουλαρίδη (Σκηνικά – Κοστούμια), η Ευγενία Μακαντάση (Φωτισμοί) και ο Πάτροκλος Σκαφίδας (Φωτογραφίες – Trailer).

Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Πέμπτη στο Θέατρο Faust

Καλαμιώτου 11 και Αθηναΐδος 12, Αθήνα

Γενική είσοδος 10 ευρώ (ισχύουν ειδικές τιμές).