[Κριτική] Η «Ψιλικατζού» μας ενθαρρύνει στο Θέατρο Vault

[Κριτική] Η «Ψιλικατζού» μας ενθαρρύνει στο Θέατρο Vault

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου το βαθύτατα συγκινητικό έργο, «Η Ψιλικατζού», παίζεται στον θεατρικό Πολυχώρο Vault σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά και με πρωταγωνίστριες την Ελένη Ουζουνίδου και Άννα Ψαρά.

Γράφει ο Νέαρχος Κουρσάρος [nearchos_k@rocketmail.com]

Σ’ ένα ωραίο ψιλικατζίδικο στη Νίκαια του Πειραιά, ξεκίνησαν η Ντίνα και ο άντρας της να ονειρεύονται έναν τέλειο γάμο με πολλά παιδιά.  Η Ντίνα, λοιπόν, η ψιλικατζού γίνεται η ψυχολόγος της γειτονιάς, η επίλυση των προβλημάτων των αγοραστών, ενήμερη και οργανωμένη πάντα για να βοηθάει τους πολίτες και την επιχείρησή της.  Κόσμος και κοσμάκης μπαίνουν στο ψιλικατζίδικό της και μαζί τους οι πονεμένες ή χαρμόσυνες ιστορίες του καθενός να συνοδεύουν τις αγορές τους.  Η Ντίνα ωστόσο, όπως και πολλές άλλες ‘Ντίνες’ θέλει να γευτεί το δώρο της μητρότητας, κάτι που δεν είναι τόσο εύκολο στη δική της περίπτωση.  Από τις κλινικές για θεραπείες στους εμβρυολόγους, από τις αποτυχημένες προσπάθειες τεκνοποίησης και τις αδιάλειπτες εξωτερικές αναλήψεις σε γεγονότα εκτός του θεατρικού χρόνου, ο θεατής γίνεται μάρτυρας μιας πολύ «κοινότοπης» και χιλιοειπωμένης από πολλά γυναικεία στόματα κατάστασης που ταλαιπωρεί αρκετές δεκάδες ζευγάρια του σήμερα.  Αρωγός στην αφήγηση, η αδελφή της Ντίνας, μάρτυρας των προσπαθειών της και πιστός συμπαραστάτης στον δικό της βουβό πόνο.

«Νομίζω μερικές φορές ο καιρός συμβαδίζει με την ψυχή μου»

Οι προσπάθειές της ψιλικατζούς για τεκνοποίηση συνδέονται με την καθημερινότητά της, με το είναι της και ταυτίζονται με τις απέλπιδες σκέψεις της διαμέσου του αιχμηρού της χιούμορ.  Σκηνοθετικά θα πρέπει να συγχαρούμε τον Δημήτρη Καρατζιά για την επιμονή του να μεταφέρει θεατρικά το ομώνυμο best seller της Κωνσταντίνας Δελημήτρου, τοποθετώντας το κέντρο δράσης μα που αλλου, στο ψιλικατζίδικο, εκεί που χαρές και προβλήματα συμπλέκονται σε μια ένταση συναισθημάτων μιας πονεμένης ψυχής.  Γι’ αυτή την εναλλαγή συναισθημάτων θα πρέπει να εξάρουμε την Ελένη Ουζουνίδου (Ντίνα) και την Άννα Ψαρά (αδελφή της), καθώς μέσα από τον κλαυσίγελο, μέσα από τις διαρκείς μομφές για το πόσο δύσκολα νιώθει μια γυναίκα, κατάφεραν ν’ αναδείξουν ένα θέμα ταμπού, την υπογονιμότητα.  Συγκινησιακό, δραματικό, αστείο και παράλληλα μεστό νοημάτων το έργο «Η Ψιλικατζού» αντικατοπτρίζει τον διαρκή αγώνα ενός ζευγαριού να γευτεί το δώρο της ζωής.  Με κατεύθυνση καθαρά προς την γυναικεία ιδιοσυγκρασία χωρίς ίχνος σεξισμού, το έργο καθίσταται ένα μήνυμα ελπίδας πως οι αγώνες δεν είναι μόνο πατριωτικοί, κοινωνικοί, είναι και αγώνες για κάποια πράγματα, που σε άλλους φαντάζουν αυτονόητα.  Είναι αγώνες για τους οποίους συχνά το τίμημα είναι βαρύτερο ψυχικά απ’ ό,τι μια οικονομική καταστροφή.

«Δεν είχα λέξεις να χωρέσω τέτοια ευτυχία»

Πράγματι, πώς να συνεχίσει κανείς να πιστεύει στην επιτυχία μετά από πολλές αποτυχίες;  Κι όταν τελικά επιτυγχάνεις τον σκοπό σου, μπορείς στ’ αλήθεια να προχωρήσεις αφήνοντάς τα όλα πίσω;  Ερωτήματα ρητορικά, βέβαια.  Καθείς φέρει τον δικό του βραχνά μες την πολλή βαβούρα του περίγυρου.

«Κοίτα να δεις, που χτίζονται παλάτια και γίνονται κομμάτια», μας τραγουδάει η ψιλικατζού με την ωραία μουσική και τους στίχους του Μάνου Αντωνιάδη στον οποίο δίνουμε τα εύσημα.  Αυτά αναντίρρητα τα παλάτια προσπαθεί να χτίσει κανείς περνώντας από τις δικές του συμπληγάδες για ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον.

Οι παραστάσεις συνεχίζονται στο Θέατρο Vault.

Συγχαρητήρια!