07/02/2019

Μόνικα Χαραλάμπους: Η ανερχόμενη Κύπρια συγγραφέας, μας μιλά για το πρώτο της παραμύθι και μας αποκαλύπτει στιγμές έμπνευσης και δημιουργίας!

Πως αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας παραμύθι;

Ξεκίνησα να επινοώ ιστορίες με μάγισσες και δράκους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όλα τα παιδιά το κάνουν αυτό! Μάλιστα, όταν ήμουν μικρή, είχα φτιάξει ένα φανταστικό κόσμο με ανθρωπάκια μικρά, με πεταχτά αυτάκια, τα οποία ζούσαν μέσα στις σωληνώσεις του παιδικού μου σπιτιού. Κάθε βράδυ μάλιστα τους άφηνα τυράκι για να έχουν να τρώνε. Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσει το σπίτι ποντίκια και έτσι, μετά την παρέμβαση της μαμάς μου, τελείωσε άδοξα η… φιλία μου με τα μικρά ανθρωπάκια, τα οποία όμως επανέρχονται όταν παίζω με τα υπέροχα ανιψάκια μου, καθώς για να τους διασκεδάσω γράφω παραμύθια, τα οποία μετατρέπουμε σε θεατρικά και υποδυόμαστε ρόλους (αυτή τη στιγμή η βαφτιστήρα μου, ετοιμάζεται να υποδυθεί την μάγισσα Μπουμπού)! Το σπρώξιμο όμως για την έκδοση του πρώτου παραμυθιού ήταν η αδελφή μου. Απλά ήρθε μια μέρα και μου λέει: «Α! ξέχασα να σου πω. Μίλησα με ένα εκδότη και θέλει τα παραμύθια σου!» Κάπως έτσι άρχισαν όλα!

Γνωρίζουμε ότι το επαγγελματικό σας background είναι εντελώς διαφορετικό. Ήταν η συγγραφή κάτι που πάντα θέλατε να κάνετε;

Οι σπουδές μου αφορούν τη δημοσιογραφία, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, που εν τέλει δεν είναι και τόσο διαφορετικά από τη συγγραφή. Η συγγραφή για μένα είναι μαγεία, φαντασία και θέλει οργάνωση και πειθαρχία. Το ίδιο ακριβώς και η δημοσιογραφία, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος.

Από τότε που άρχισα να διαβάζω, ήθελα να γίνω συγγραφέας! Θυμάμαι ότι κάποια στιγμή στα 6 μου, αναγκάστηκα να μείνω στο νοσοκομείο για λίγο καιρό και για να περάσει η ώρα, ένας θείος μου, μου έκανε δώρο το βιβλίο της Πολυάννας – το παιχνίδι της χαράς, της Έλενορ Πόρτερ. Αυτό ήταν! Μαγεύτηκα. Το διάβασα χίλιες φορές – ακόμη το διαβάζω αν και κάποιες σελίδες έχουν κιτρινίσει! Και τότε είπα ότι θέλω να γίνω σαν την Πόρτερ! Να γράφω ιστορίες και να μαγεύω τον κόσμο. Όλοι όμως μου έλεγαν τα κλασσικά «δεν ζει κανείς από τη συγγραφή» ή «κανείς δεν διαβάζει».

Απογοητευόμουν και έτσι παρακολουθούσα σεμινάρια για συγγραφή και έγραφα -για να ξορκίσω το κακό!- και τα κράταγα για μένα. Μέχρι που έρχεται μια στιγμή στη ζωή ολονών που αναρωτιόνται τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν! Εμένα μου ήρθε τώρα αυτή η στιγμή και έτσι αποφάσισα να γίνω ευτυχισμένη! Αυτό είναι και το θέμα του επόμενου μου βιβλίου -για ενήλικες αυτή τη φορά. Να κυνηγάμε τα όνειρα μας μην έρθουν σαν φαντάσματα όταν θα γίνουμε 100 και μας στοιχειώσουν!

Πως εμπνευστήκατε την ιστορία του μικρού Ιωάννη και ποιο είναι το μήνυμα που κρύβει πίσω της;

Όπως είπα πριν, έχω κάτι μικρά ανιψάκια και μια λατρεμένη βαφτιστήρα που με θεωρούν την καλύτερη θεία! Μάλλον τους κάνω όλα τα χατίρια και γι’ αυτό! Αναπόφευκτα, η σχέση μου μαζί τους παίζει καθοριστικό ρόλο στην… έμπνευσή μου! Όταν έρχονται κάτι μικρά ζιζάνια και σου εξομολογούνται τους δικούς τους φόβους δεν μπορείς παρά να σταθείς δίπλα τους. Τα παιδιά μέσα στην αθωότητά τους, λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες. Ένα βράδυ λοιπόν, από τα πολλά που περνάνε στο σπίτι μου, παρατήρησα ότι ένα από τα μικρά μου ανιψάκια δεν έκλεινε μάτι. Ενώ τα υπόλοιπα έπεσαν εξαντλημένα από το πολύ παιγνίδι, αυτός δεν κοιμότανε. Και μου εξομολογήθηκε το φόβο του. Και φτιάξαμε μια ιστορία, για τα παιδιά που φοβούνται τον άνεμο και όχι μόνο. Πιστεύω ότι όλοι -μικροί, μεγάλοι- φοβούνται κάτι. Το θέμα είναι να μην επιτρέψεις στο φόβο σου να σε αφήσει στάσιμο. Μάθε τι είναι αυτό που σε κάνει να φοβάσαι, γνώρισέ το, μίλησε για το φόβο σου σε κάποιον μεγάλο και απέβαλέ το. Μόνο έτσι προχωράς. Πόσο μάλλον ένα μικρό παιδί που απλά χρειάζεται ένα χέρι να το διδάξει πως να αντιμετωπίσει μόνο του τον κόσμο όλο.

Πόσο δύσκολο είναι κάποιος να αποτυπώσει τα συναισθήματά του σε μια κόλλα χαρτί;

Το δύσκολο πιστεύω, δεν είναι στο να αποτυπώσεις τα συναισθήματά σου σε μια κόλα χαρτί. Το δύσκολο είναι να αποφασίσεις να εκθέσεις τα συναισθήματά σου σε ένα κοινό, γιατί τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την καλή και την κακή κριτική και να κρατήσεις την ουσιαστική. Όταν το παραμύθι μου εκδόθηκε, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από μια γνωστή η οποία έξαλλη μου τόνισε ότι δεν επιτρέπεται να γράφω παραμύθια αφού δεν έγινα η ίδια μάνα! Γέλασα και κάθισα και έγραψα κάτι στη σελίδα μου για αυτό. Αλλά για να επανέλθω, πιστεύω ότι με τη σωστή οργάνωση όλα γίνονται. Όταν αυτή η ανάγκη σου να γράφεις γίνεται μονόδρομος, δεν έχεις παρά να καθίσεις να αποτυπώσεις τα συναισθήματά σου. Που αρκετές φορές δεν είναι δικά σου, είναι των ανθρώπων δίπλα σου, που απλά εσύ, σαν παρατηρητής, τα βλέπεις και τα αναλύεις και στο τέλος τα γράφεις και γίνονται δικά σου.

Ποια είναι τα προτερήματα και ποια τα ελαττώματα της δουλειάς ενός συγγραφέα;

Πρωτίστως, κάπου εδώ οφείλω να εξομολογηθώ ότι δεν είμαι συγγραφέας! Γράφω, αυτή είναι η αλήθεια, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Συγγραφέας είναι η Ρόουλινγκ, που έγραψε τον Χάρρυ Πότερ. Συγγραφέας είναι ο Καλπούζος, που έγραψε το Σέρα. Υπέροχα βιβλία που κρατάνε αναλλοίωτο το ενδιαφέρον σου καθώς εξελίσσεται η ιστορία.

Όσο αφορά τη δική μου περίπτωση, όταν μεγαλώσω ευελπιστώ να γίνω συγγραφέας! Προς το παρών, τα προτερήματα της συγγραφής είναι ότι κατέκτησα ένα στόχο. Αυτό της πρώτης έκδοσης και το απολαμβάνω, γιατί μαθαίνω πράγματα δίπλα σε ανθρώπους που ξέρουν. Μαθαίνω πως γίνεται η έκδοση, η εικονογράφηση, όλα αυτά τα δημιουργικά. Τα μειονεκτήματα; Δεν ξέρω. Επιλέγω να μην τα βλέπω. Η συγγραφή είναι κάτι μαγικό. Ναι, είναι όλα αυτά τα πεζά, «δεν θα κερδίσεις χρήματα ποτέ» κτλ. αλλά στην τελική ποιος είπε ότι για να κάνεις ένα ταξίδι στη χώρα της φαντασίας χρειάζεσαι χρήματα;

Ποια είναι τα επαγγελματικά όνειρά σας;

«Όταν οι άνθρωποι κάνουν όνειρα ο Θεός γελάει!», έτσι δεν λέει μια παλιά παροιμία; Δεν έχω επαγγελματικά όνειρα τη δεδομένη στιγμή. Τώρα νιώθω ότι ξεκινάει ένα ταξίδι που δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει. Προς το παρών με περιμένει αρκετή δουλειά γιατί το βιβλίο που προανέφερα είναι στην τελική διόρθωση και πάμε για έκδοση. Επίσης, άλλα 9 παραμυθάκια περιμένουν να εκδοθούν. Είμαι χαρούμενη γιατί ένα από τα θεατρικά που έγραψα, έχει πάρει και αυτό το δρόμο του και ξεκινήσαμε πρόβες και επίσης έχω ανοίξει το… παλιό ξεχασμένο συρτάρι όπου έκρυβα κάποιες τηλεοπτικές κωμωδίες για τις οποίες ευελπιστώ να ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι και πως είπε και η Μαίρη Πόππινς «τα πάντα μπορούν να συμβούν φτάνει να τα αφήσεις».

Το παραμύθι «Ο Ιωάννης που φοβόταν τον άνεμο» μόλις κυκλοφόρησε και είναι διαθέσιμο σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και με παραγγελίες στο τηλέφωνο 24 623822. Για περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα http://monicach.com/.

[social title=”” subtitle=”” link=”https://www.facebook.com/Monica-Ch-Writer-241929000059916/” icon=”fa-facebook”]

[social title=”” subtitle=”” link=”https://www.instagram.com/monica.charalambous/” icon=”fa-instagram”]

 

 

Share this: