[Κριτική] To “Queens Boulevard” μας ταξίδεψε μιλώντας μας για…αγάπη!

[Κριτική] To “Queens Boulevard” μας ταξίδεψε μιλώντας μας για…αγάπη!

«Δεν χωράνε όλα στο κουτί της λογικής –αιτία-αποτέλεσμα, αιτία-αποτέλεσμα».  Και πράγματι, τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, προκειμένου να βρει την αγάπη;  Είναι άραγε πρόθυμος να ξεκινήσει το δικό του μακρινό ταξίδι πολεμώντας τους σύγχρονους δαίμονες-πειρασμούς;  Και τι συμβαίνει όταν οι πολιτισμοί συγχωνεύονται και οι κοσμοθεωρίες γίνονται ένα; Αυτά τα ερωτήματα έθεσε επί τάπητος το Queens Boulevard, ένα έργο του γνωστού Αμερικανού δραματουργού Charles Mee από το «Θέατρο Τσέπης» σε σκηνοθεσία Μάριου Θεοχάρους, στον Πολυχώρο Συνεργείο στη Λεμεσό.

Τη νύχτα του γάμου τους, η νεαρή Σιηζούκο ζητά από τον σύζυγό της Βιτζέι να της φέρει το λουλούδι του παραδείσου, ως μια απόδειξη της αγάπης και της αφοσίωσής του σ’ αυτήν.  Στο ταξίδι της αναζήτησης του λουλουδιού, εκείνο το βράδυ, ο Βιτζέι έρχεται αντιμέτωπος, ωσάν άλλος Οδυσσέας, με άτομα και καταστάσεις από διαφορετικές εκφάνσεις της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, που είτε τον διδάσκουν πολύτιμα μαθήματα είτε θα συμβάλουν στο να παρεκκλίνει της πορείας του.

«Δεν χωράνε όλα στο κουτί της λογικής»

Γραμμένο το 2007 και εμπνευσμένο από αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα αλλά και από τον μύθο Katha-Kali, “The flower of Good Fortune”, σ΄ ένα κράμα ινδικών μύθων και κειμένων από νεοϋορκέζους bloggers, το έργο μας τοποθετεί στην πολυσύχναστη και συνάμα πολυπολιτισμική λεωφόρο Queens της Νέας Υόρκης, όπου μια διαφορετική οδύσσεια πρόκειται να ξεκινήσει, με αφετηρία την ανεύρεση ενός «παραδεισένιου λουλουδιού».  Επί της ουσίας, αυτή η μυστηριακή οδύσσεια δοσμένη μέσα από το πρίσμα της αμερικανικής πολυκοσμίας, εντός της οποίας συμβιούν τόσες κουλτούρες, δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από το αέναο ταξίδι της κάθε ανθρώπινης ψυχής προς την ανεύρεση της αληθινής αγάπης, χωρίς τύπους και στεγανά.

«Και νομίζεις ότι μπορείς να δεις τα σημαντικά πράγματα αλλά κάποτε δεν βλέπεις τίποτα»

Ως προς τη σκηνοθεσία του έργου, είναι ιδιαίτερα εμφανής η τεράστια προσπάθεια του Μάριου Θεοχάρους ν’ αποδοθούν τόσα ‘αταίριαστα’ και συνάμα περίπλοκα νοήματα: πολυπολιτισμικότητα, συνύπαρξη και γαμήλια σύζευξη ανθρώπων ξένων πολιτισμών, αντιρατσιστικά μηνύματα, ξενοφοβία, μισαλλοδοξία, ερωτική σύμπνοια και απογοήτευση.  Είναι προφανές ότι το εγχείρημα αυτό δεν ήταν εύκολο, αν σκεφτεί κανείς ότι τόσες πολλές εναλλαγές απαιτούν μια πληθώρα ηθοποιών.  Εντούτοις, η κυκλική πορεία προς την «αγάπη», ήτοι λουλούδι – πειρασμός – απογοήτευση – λουλούδι, έγινε απόλυτα αντιληπτή σε σύνδεση πάντα με το παιχνίδι αιτίου-αιτιατού που διαπνέει την παράσταση.  Διότι για κάθε αιτία υπάρχει και αποτέλεσμα και για κάθε αποτέλεσμα μια νέα οδός πλεύσης.  Σίγουρα ο χώρος του «Συνεργείου» δεν ευνοούσε την έλευση περισσότερου κόσμου, αυτό όμως δεν απετέλεσε και τροχοπέδη στην όλη διαδικασία.

Στα θετικά της παράστασης θα πρέπει, επίσης, να προστεθούν και η δημιουργική ματιά της Θέλμας Κασουλίδου ως προς τον τρόπο που επέλεξε να πλάσει τον κόσμο του έργου μέσω των σκηνικών της, καθώς επίσης και οι ωραίες χορογραφίες της Μαρίνας Πογιατζή, μείξη πολλών πολιτισμών, συνοδεία πάντα με αραβικά, κορεατικά και κινεζικά τραγούδια, στοιχεία άκρως αντιθετικά μεταξύ τους.

Προχωρώντας στην κάστα των ηθοποιών, βλέπουμε ότι τα νέα ταλέντα κυριάρχησαν στη διανομή των ρόλων.  Το να εμπιστευθείς σε νεαρούς ηθοποιούς ένα έργο απαιτητικό δείχνει και την προσήλωσή τους στο ζήτημα της ερμηνείας.  Επομένως, θερμά συγχαρητήρια στους: Χάρη Λάμπρου, Πωλίνα Ματθαίου, Μιράντα Νυχίδου, Γρηγόρη Πετρή, Θοδωρή Σουρμελή, Μαριλένη Σταύρου, Κωνσταντίνο Τσιόλη και Μαρίλια Χαριδήμου, για το παίξιμο, τον χορό, το τραγούδι, το χιούμορ και τη διάδρασή τους.

Αισιόδοξη ματιά του έργου

Είναι όμως ένα λουλούδι αρκετό να φέρει ή, αν θέλετε, να επισφραγίσει την αγάπη;  Εδώ ένα χελιδόνι δεν φέρνει την Άνοιξη.  Σε κάθε περίπτωση, η παράσταση μας έδωσε μια αισιόδοξη ματιά απαλλαγμένη από τις περγαμηνές του καθωσπρεπισμού σ’ έναν κόσμο μουντό και βαθύτατα υποκριτικό.  Σημαντικό είναι στο σημείο αυτό να εξάρουμε και τα στοιχεία μιούζικαλ του περιελάμβανε το έργο, αφού αυτή είναι η βασική αιτία της ζωντάνιας του.

Αναμφίβολα, το έργο είναι γραμμένο σχετικά πρόσφατα εξ ου και το γεγονός ότι μας μιλάει για γεγονότα και καταστάσεις που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση αν όχι και αναθεώρηση.  Η αντίληψη περί ρατσισμού δεν είναι σε κάθε εποχή ίδια.  Αναλογιζόμενοι και τη μάστιγα της δικής μας εποχής, το politically correct της κάθε ενέργειάς μας, είμαι απόλυτα βέβαιος ότι το εν λόγω έργο πρέπει να ξανανεβεί σε βάθος τουλάχιστον μιας δεκαετίας, όταν οι φρικτά παρωχημένες κοινωνικές αντιλήψεις και η ανωτέρω πολιτική ορθότητα θα έχουν (ευελπιστούμε) ήδη εξοβελιστεί από τον κοινωνικό ιστό.  Ενδεχομένως μόνο τότε η εικόνα μας θα είναι πιο διαυγής.

Τέλος ν’ αναφέρουμε ότι όλες οι παραστάσεις του 2019 είναι αφιερωμένες στη μνήμη της Χρύσας Σπηλιώτη, που χάθηκε στην πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής το περασμένο καλοκαίρι.

Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν σε Λευκωσία και Λάρνακα μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2019.

Γενική Είσοδος 10 ευρώ

Νέαρχος Κουρσάρος