16/07/2018

Συ που σκοτώθεις

Θα ήθελα να μπορούσα σε αυτό το επετειακό άρθρο προς τιμή των θυμάτων του προδοτικού και ξενοκίνητου πραξικοπήματος και της βάρβαρης Τουρκικής εισβολής να απευθυνθώ στους ηρωικούς νεκρούς, με το χαιρετισμό του μεγάλου Κύπριου ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη («Τω απαγχονισθέντα Αρχιεπισκόπω Κύπρου, Κυπριανού») 

“Συ που σκοτώθεις  για το φως, σήκου να δεις τον ήλιο, ξύπνα να δεις το αίμα σου, που έγινε βασίλειο”

Αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ δυστυχώς…

Δεν μπορώ γιατί αν και έχουν περάσει 44 χρονιά από τότε, η πληγή που άνοιξε στο σώμα της Κύπρου η προδοσία, ακόμα και αιμορραγεί, ακόμα βγάζει πύον. Ο τουρκικός στρατός κατέχει ακόμα τη πατρίδα μας και εμποδίζει τους ανθρώπους Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους να ζήσουν ελεύθεροι. Ακόμα αναζητούμε Αγνοούμενους. Η Τουρκία συνεχίζει τον εποικισμό και επιπλέον διεκδικεί να ελέγξει στρατηγικά ολόκληρη την Κύπρο, μαζί με τη θαλάσσια αποκλειστική οικονομική ζώνη.

Το χειρότερο από όλα, είναι που διαπιστώνεται ότι, η κυπριακή ηγεσία διαπραγματεύεται για 40 χρόνια τους όρους του συμβιβασμού με τις απαιτήσεις των κατακτητών. 

Έφτασε στο σημείο μέσα από την πρόσφατη διαδικασία των πενταμερών διασκέψεων στην Ελβετία και την αποδοχή του πλαισίου Γκουντέρες, να συναινέσει στην εκ περιτροπής προεδρία, την απαγόρευση της άσκησης του δικαιώματος ιδιοκτησίας για τους εκτοπισθέντες και την κατοχύρωση επικίνδυνων δικαιωμάτων για τους Τούρκους εποίκους και υπηκόους.

Συζητούν ακόμα την παραμονή ξένων στρατιωτικών δυνάμεων και μετά τη λύση του Κυπριακού. Έχουν ήδη συμφωνήσει σε ένα σύστημα διοίκησης γεμάτο παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταδικασμένο να μην λειτουργήσει και να καταρρεύσει με την πρώτη δυσκολία.  Προετοιμάζουν την διαιώνιση των δεδομένων της κατοχής, την νομιμοποίηση της διαίρεσης και του εποικισμού, μέσα από ένα ιδιότυπο και πρωτοφανές σύστημα ρατσιστικής Διζωνικής, που επιπλέον σφραγίζει την εξαφάνισή της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Ο διεθνής παράγοντας – όπως και το 1974 – παίρνει βεβαίως το μέρος του ισχυρού, δηλαδή του Νεοσουλτάνου Προέδρου της Τουρκίας Ερντογάν, με τον οποίο συναγελάζεται στα σαλόνια του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των G20.

Για διευκόλυνση των σχεδίων τους και στο όνομα της συμφιλίωσης – ετοίμασαν πρόσφατα και “γλωσσάρι λέξεων με σημασία” για να ωραιοποιήσουν το διεθνές έγκλημα και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για την τεράστια σημαία, που μολύνει τον Πενταδάκτυλο, σημάδι του πιο άκρατου σωβινισμού και μισαλλοδοξίας, ούτε μια λέξη με σημασία δεν βρήκαν να πουν. 

Η συμφιλίωση μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων προκύπτει μέσα από τους κοινούς αγώνες για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική προκοπή. Με ικανοποίηση διαπιστώνουμε ότι ακόμα υπάρχουν προοπτικές για κοινούς αγώνες των Κυπρίων, ενάντια στα κατοχικά δεδομένα και για διεκδίκηση των κοινών αξιών της ασφάλειας, της δικαιοσύνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτή είναι η μοναδική μας ελπίδα. Οι ηγεσίες έχουν αποτύχει. Στο βασίλειο της Κύπρου, αυτό που οραματίζεται ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης, αυτό για το οποίο θυσιάστηκαν οι αγωνιστές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας το 74 ,δεν έχει ανατείλει ο ήλιος. Κυριαρχούν οι μίζες, οι βίζες και οι ουρανοξύστες.

Όμως νομίζω πως δεν  είναι γι’ αυτά που αγωνίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους οι ήρωες του 74.Δεν είναι για αυτά που ταλαιπωρείται ένας λαός για 44 χρόνια. Δεν είναι γι’ αυτά που θα παλέψει ένας λαός, για να λάμψει ο ήλιος της δικαιοσύνης πάνω από τη χώρα μας. Δεν εμπνέουν λαούς, και δεν δημιουργούν ήρωες οι μίζες, οι βίζες και οι ουρανοξύστες.

Χρειαζόμαστε όραμα και ελπίδα. Κι αυτά δεν θα τα βρούμε σε αυτούς που μας κυβερνούν, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά.

Μόνο με την ενεργοποίηση των ανεξίτηλων δυνάμεων αυτού του μικρού λαού, που πολεμά “δίχως σπαθιά και βόλια, για όλου το κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι “μπορούμε να έχουμε την ελπίδα πως μια μέρα θα απευθυνθούμε στους ηρωικούς νεκρούς που τιμούμε αυτές τις μέρες και θα τους πούμε :” Εσείς που σκοτωθήκατε για το φως, σηκωθείτε να δείτε τον ήλιο, ξυπνήστε να δείτε το γαίμαν σας, που εγίνηκεν της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, το βασίλειο “.

Του Γιώργου Περδίκη

Προέδρου Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών

Share this: