Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα… Και όμως ΜΠΟΡΩ..!!

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα… Και όμως ΜΠΟΡΩ..!!

Αν είχα τη δυνατότητα να δώσω για μια μέρα την ευκαιρία στους μεγάλους να δουν και να νιώσουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια και τη καρδία ενός παιδιού, θα ήταν ένα από τα ουσιαστικότερα βήματα που θα μπορούσα να κάνω προς την επίτευξη αυτού του μεγαλεπήβολου αλλά όχι ακατόρθωτου στόχου.

Ο λόγος είναι πολύ πιο απλός απ’ ότι μπορούμε να σκεφτούμε. Αφού αυτό είναι και ένα από τα βασικότερα θέματα των μεγάλων. Περιπλέκουμε τα πάντα ενώ η ζωή είναι τόσο απλή.

Της Στέλλας Αντρέου

Θυμήσου όταν ήσουν παιδί που ένα χαμόγελο , μια αγκαλιά και ένα φιλί – ενδείξεις αγάπης – ήταν τόσο φυσικό να τα πάρεις και να τα δώσεις , ωστόσο σου γέμιζαν τη καρδιά με χαρά. Στη σύγχρονη εποχή έχουμε μετατρέψει τα παιδιά μας σε «παιδία της Κρίσης» , αλυσοδεμένα σε μια διαδικασία παραγωγής εξειδικευμένων «μηχανών» για την αποτελεσματική χρήση τους από την Αγορά.

Τυφλωμένα από μια μηχανιστική σκέψη αποστειρωμένη από ήθη και αξίες. Το σύστημα απορροφάει την αθωότητα των παιδιών και τα «εξαγνίζει» με τη στυγνή αριθμολογία του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Η αθωότητα και η αγάπη είναι δύο από τα δώρα που μας πρόσφερε απλόχερα ο συμπαντικός μας δημιουργός και συνάμα μεγάλο πλεονέκτημα της παιδικής αθωότητας.

Μεγαλώνοντας συχνά ξεχνάμε πως τα απλά και καθημερινά είναι και τα πιο ουσιαστικά. Το άγχος, που προκαλεί η τρομολαγνεία των ακραίων της αγοράς στους εργαζομένους επιδρά στα παιδιά με το χειρότερο τρόπο.

Παραμελημένα σε μια κονσόλα ηλεκτρονικών παιχνιδιών αφημένα από κάθε ίχνος αγάπης και κατανόησης διανύουν το δρόμο προς την ενηλικίωση απονενοημένα για την αγάπη και τον αξιακό της χαρακτήρα. Η χειρότερη εκμετάλλευση όμως της παιδικής αθωότητας, πραγματοποιείται σε βιομηχανίες που εδράζονται σε τριτοκοσμικές χώρες λειτουργώντας ως πογκρόμ ανήλικης εργασίας. Φυλακίζοντας όνειρα και προοπτικές στο κρατητήριο του κέρδους.

Κλείνουμε τον εαυτό μας ετσιθελικά σε κλουβιά άγχους και άρνησης και ξεχνάμε να δώσουμε την ευκαιρία στην ευτυχία να μας κατακλύσει, την ευτυχία που τελικά πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να μας διδάξουν και όχι εμείς εκείνα!

Η κοινωνία της αδιαφορίας, της αποχαύνωσης , του υλισμού, γέννησε και γεννάει παιδιά του θυμού, του μίσους και της καταπίεσης. Η χαλάρωση των δεσμών της οικογένειας αλλά και η παρακμή της Παιδείας, οδήγησαν στο να εντάσσουμε τα παιδιά σε ένα ξέφρενο ανταγωνισμό άσχετο και ασύνδετο με την ευγενή άμιλλα. Τους διδάσκουμε πώς να γίνουν κερδοσκόποι, όχι όμως άνθρωποι.

Στιγματίσαμε την παιδική αθωότητα με τις τραγικές παρανοήσεις ενός συστήματος αδηφάγο και ανελεύθερο που εξυπηρετεί μόνο και μόνο τις δικές του ορέξεις.

Ας μην περιπλέκουμε τη τόσο απλή ζωή και ας δώσουμε την ευκαιρία στους εαυτούς μας να γευτούν αυτά που έχουν πραγματική αξία, αυτά που τα παιδία μας ξέρουν καλύτερα από όλους να μας διδάξουν , την ευτυχία που μας θυμίζει μια στο τόσο το παιδί που έχουμε μέσα μας όταν και όποτε το αφήνουμε να κραυγάσει.

Τελικά συνειδητοποιώ ότι μπορώ να αλλάξω τον κόσμο , όλοι μπορούμε. Αν αφήσουμε το παιδί που ζει μέσα μας για πάντα ζωντανό και μπροστάρη στις πράξεις μας. ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Πάντα με αγάπη , χαμόγελο και θετική ενέργεια!

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο 2ο Τεύχος του Περιοδικού Σφεντόνα