Δυτικά Βαλκάνια και ΕΕ – Μια αμφίβολη διεύρυνση

Δυτικά Βαλκάνια και ΕΕ – Μια αμφίβολη διεύρυνση

Έντονη φαίνεται να είναι η δυσαρέσκεια τόσο της Γαλλίας όσο και αρκετών διπλωματικών κύκλων, αναφορικά με τη λεγόμενη διεύρυνση των Δυτικών Βαλκανίων με φόντο το 2025. 

Αναλογιζόμενοι, μάλιστα, τον πάγιο φόβο των Βρυξελλών να μην «παραστρατήσουν» οι χώρες της Βαλκανικής προς τη Ρωσία και την Τουρκία, εύλογα αντιλαμβανόμαστε τους κινδύνους μιας βεβιασμένης ένταξης.

Το Κόσοβο ως ανάχωμα

Αρχής γενομένης από τον ανερχόμενο εθνικισμό που παρατηρείται στην περιοχή, το πρώτο εξόφθαλμο ζήτημα είναι αυτό της «αναγνώρισης» του Κοσόβου από πλευράς της Σερβίας και κατ’ επέκταση όλης της ΕΕ.  Ως μια μερικώς αναγνωρισμένη διεθνώς χώρα, το Κόσοβο ήδη από το 2008 πασχίζει να επιτύχει την ένταξή του σε διεθνείς οργανισμούς, συναντώντας πάντα το βέτο είτε της Σερβίας ή των ημετέρων της.  Το ερώτημα που ανακύπτει και που αφορά άμεσα όσες χώρες αντιμετωπίζουν αυτονομιστικά προβλήματα -μεταξύ αυτών και η Κύπρος και η Ελλάδα – είναι ο τρόπος με τον οποίο η ευρωπαϊκή ένωση ελαφρά τη καρδία χειρίζεται μια γεωγραφική έκταση αποσπασμένη διά της βίας από τη Σερβία και αυτοανακηρυγμένη ως ανεξάρτητη οντότητα με νατοϊκό υπόβαθρο.  Την ίδια στιγμή και στον απόηχο των πρόσφατων γεγονότων με την Καταλονία, ανακύπτει το ερώτημα κατά πόσο είναι διατεθειμένες Ισπανία, Ελλάδα, Κύπρος, οι οποίες αντιμετωπίζουν ήδη προβλήματα με τις κατά τόπους μειονότητες, ν’ αναγνωρίσουν ένα ανεξάρτητο Κόσοβο και να το δεχθούν στους κόλπους της Ένωσης.  Ακόμα και η πολιτική του φαινομενικού συμβιβασμού που επιβάλλει τεχνηέντως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο Βελιγράδι, για να «λύσει τα προβλήματά του» με το Κόσοβο δεν φαίνεται να επιτυγχάνει, καθώς μια πιθανή αποδοχή της κρατικής υπόστασης της Πρίστινας, θ’ άνοιγε τον ασκό του Αιόλου τόσο για την περιοχή της Θράκης, της Χώρας των Βάσκων, της Καταλονίας αλλά και της Βόρειας Κύπρου, που ζητούν για διαφορετικούς πολιτικούς και ιστορικούς λόγους μια ομοιότροπη κρατική αναγνώριση.

Τα Βαλκάνια «πάσχουν» από εθνικισμό

Συγχρόνως, τόσο η Αλβανία όσο και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας αλλά και η Βοσνία Ερζεγοβίνη αδυνατούν να εναρμονιστούν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα με τις επιταγές του ευρωπαϊκού δικαίου και αυτού της ελεύθερης αγοράς.  Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι ακόμα κι αν λυθεί το ονοματολογικό μεταξύ Σκοπίων και Ελλάδας, τα αλυτρωτικά κινήματα αλβανόφωνων του Κοσσυφοπεδίου για μια «Μεγάλη Αλβανία» αλλά και της ίδιας της Αλβανίας έναντι της Ελλάδας, τα πολιτικά προβλήματα των χωρών των δυτικών Βαλκανίων δεν θα εκλείψουν.  Για την δε περίπτωση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης διαφαίνεται πλέον ξεκάθαρα το δυσλειτουργικό της Συμφωνίας του Ντέϊτον του 95’ απότοκος της οποίας ήταν και η δημιουργία αυτού του κρατικού μορφώματος, που μέχρι και σήμερα βιώνει βαθύτατες πολιτικές κρίσεις μεταξύ των τριών οντοτήτων που την κατοικούν (Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, Κροάτες Ρωμαιοκαθολικοί, Σέρβοι Ορθόδοξοι).

Μ’ όλα τα πιο πάνω και σε συνδυασμό με το ήδη διογκωμένο προσφυγικό ζήτημα, ίσως θα πρέπει οι Βρυξέλλες να ξανασκεφτούν ή/και να ξαναζυγίζουν τις προθέσεις τους ως προς την επίφοβη αυτή διεύρυνση.  Αν μια Ευρώπη των 28 και πλέον των 27 λόγω Brexit είναι ήδη δυσκίνητη, τί θα γίνει άραγε σε μια Ευρώπη των 31 ή των 32, όπου τα προβλήματα των ήδη υπό ένταξη χωρών θα τραπούν από εθνικά σε ευρωπαϊκά;

Νέαρχος Κουρσάρος

Διαβάστε επίσης:   Ο ΥΠΕΞ Μπόρις Τζόνσον προειδοποιεί ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν πρέπει να μετατραπεί σ'ένα κράτος 'υποτελές' στην ΕΕ