Συνάδελφοι αυτό είναι για εμάς…

Συνάδελφοι αυτό είναι για εμάς…

Δεν με πειράζουν οι τίτλοι τέλους. Όσο και να με συνεπαίρνει το σενάριο μίας ταινίας, δεν είναι ορμέμφυτη η επίγνωση ότι θα σηκωθώ από τον καναπέ, γιατί  κάπου πρέπει να ολοκληρωθεί αυτό που αρχικά επέλεξα ως φαινομενικά υποσχόμενο για ευχαρίστηση της ανθρώπινης ανάγκης μας για θέαση.

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, μπορούν να επιβεβαιώσουν  ότι δεν παρακολουθώ ποτέ χωρίς να συμμετάσχω στο έργο με κριτική άποψη, βολεμένος σε μία ζεστή γωνιά, ούτε κρύβομαι κάτω από το έδαφος σαν πατάτα που περιμένει να την τραβήξει κάποιος στην επιφάνεια για να την καθαρίσει από το χώμα.

Σε μία αντιπαραβολή της εικόνας του σαλονιού μας, βρίσκεται η ίδια μας η ζωή, γιατί εκεί παίζεται το μεγαλύτερο έργο. Κάποτε το παρακολουθείς άπραγής  και άλλοτε συμμετέχεις ενεργά, ως πρωταγωνιστής στο δικό του βίο, ή σε υποστηρικτικό ρόλο.

Είναι σπάνιες οι φορές που σε ένα έργο συναντάς πολλούς πρωταγωνιστές, ίσως και απίθανο, εκτός και αν πρόκειται για σαπουνόπερα του  William J. Bell. Εντούτοις νιώθω ότι σ’ αυτό το συγκεκριμένο σενάριο των τελευταίων 6 μηνών, γράφτηκαν πολλοί πρώτοι ρόλοι και ήταν τιμή μου που στάθηκα δίπλα από τόσο καλούς εκτελεστές, οι οποίοι δεν παπαγάλισαν τα λόγια άλλων, παρά προτίμησαν να γράψουν μόνοι τους  και πάντα συνταυτισμένοι  με το κοινό όφελος που πηγάζει από τον ορισμό του ανθρώπινου δικαίου, το οποίο υπαγορεύει ότι η ισότητα  ικανοποιείται στη βάση της λογικής που βλέπει προς στην συνύπαρξη σε ένα υγιές περιβάλλον.

Χθες επιλέξαμε μαζί αγαπητοί συνοδοιπόροι να δώσουμε τη δύσκολη μάχη για εδραίωση αυτής της ισότητας απαιτώντας σεβασμό στα συμφωνηθέντα και την αρχή της αμοιβαιότητας που προϋποθέτει ότι το ένα μέρος  αναγνωρίζει σε ένα άλλο δικαιώματα ή υποχρεώσεις, με την προϋπόθεση, ότι το δεύτερο μέρος θα του αναγνωρίσει αντίστοιχα δικαιώματα ή υποχρεώσεις.

Διεκδικήσαμε λοιπόν να τιμήσουν την υπογραφή τους, η οποία προφανώς είχε τόση ισχύ, όσο η ημερομηνία λήξης σε ένα χαρτόκουτο γάλακτος. Δεν φοβηθήκαμε να ενεργήσουμε με όπλο το γράμμα του νόμου που κατοχυρώνει το δίκαιο του εργαζομένου μέσα από δημοκρατικά θέσμια, τα οποία αποτελούν προϋπόθεση στο μικρό δημοκρατικό πολίτευμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν ζητήσαμε  χρυσές περγαμηνές για τα κομπολόγια μας, παρά μόνο να εκπληρώσουν την ελάχιστη υποχρέωση τους σε ανθρώπους επαγγελματίες, που έδωσαν τη μάχη ενάντια στις πιθανότητες, εργαζόμενοι χωρίς ποτέ να κοιτάζουμε το ρολόι, εκτελώντας τα καθήκοντα τους με επάρκεια, σε ένα περιβάλλον με μειωμένα εργαλεία για να πετύχουμε το ακατόρθωτο και εσείς γνωρίζετε ότι το πετύχαμε μαζί…

Η πράξη μας για αυθόρμητη στάση εργασίας, μετά από επανειλημμένες προειδοποιήσεις για τερματισμό του καθεστώτος  αβεβαιότητας, το οποίο προτάχθηκε ως καπρίτσιο παρά αναγκαστική εξέλιξη, στα πλαίσια μίας γενικότερης ξενόφερτης φιλοσοφίας που αποσκοπεί στην υποδούλωση της εργατικής μάζας, έδειξε ότι ο εκφοβισμός δεν έπιασε τόπο.

Όλα έγιναν νομότυπα, από μέρους μας με όπλο το συνδικαλισμό. Μπορεί να βγήκαμε έξω από το οχυρό που παλέψαμε να στήσουμε, αλλά το κεφάλι έβλεπε προς τα πάνω. Αρνηθήκαμε να υπογράψουμε ένα χαρτί στο οποίο διατυπώνονταν υπαινιγμοί για αντιπαραγωγικότητα, απλά και μόνο για να τους προσφέρουμε την κάλυψη που αποσκοπούσε  στην αφαίρεση των συμβατικών υποχρεώσεων τους έναντι των εργαζομένων, κατόπιν παρότρυνσης του νομικού τους συμβούλου.

Παλέψαμε και υποδείξαμε ότι είμαστε αγωνιστές. Πετύχαμε αυτό που χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι διστάζουν να διεκδικήσουν… Το αυτονόητο της προϋπόθεσης  ότι εργάζομαι για να αμείβομαι και να συντηρώ τις βασικές ανάγκες επιβίωσης μου, την ώρα που κάποια αφεντικά καρπώνονται αχόρταγα την μαζική εργασία κακομαθημένα στον εθισμό τους για ασύδοτο πλούτο.

Και εγώ όμως εθίστηκα στον πλούτο, τους τελευταίους μήνες, στον πλούτο των ανθρώπων με τους οποίους συνυπήρξα κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη. Ανθρώπους ζωντανούς, αλληλέγγυους, δημιουργικούς, μα πάνω απ’ όλα διεκδικητικούς. Αλίμονο ως δημοσιογράφοι που μαχόμαστε για το δίκαιο της κοινωνίας των πολιτών να αμελούμε το δικό μας. Αυτό θα σήμαινε ότι αποτύχαμε πρωτίστως ως επαγγελματίες και κατά συνέπεια ως προσωπικότητες.

Δεν είμαστε υπόχρεοι να εξηγήσουμε ότι προκύπτουν βιοποριστικές ανάγκες,  αυτές είναι αυτονόητες, δεν ανήκουμε σε κανένα και δεν συμφωνήσαμε στην εκδούλευση. Πουλάμε τις υπηρεσίες μας ως λειτουργοί ενημέρωσης και περιμένουμε το ανάλογο αντίκρισμα, ή τουλάχιστον την εδραίωση μίας ειλικρινούς σχέσης επικοινωνίας που να ορίζει χρονικά, πότε θα καταβάλλονται έστω και με καθυστέρηση τα κεκτημένα του κόπου της εργασίας μας.

Επιλέξαμε να κατεβάσουμε το διακόπτη από πεποίθηση και όχι ωμό εκβιασμό. Μαζί γίναμε πιο δυνατοί αγαπημένοι μου συνάδελφοι, μία γροθιά, αποδείξαμε ότι όλες οι προσδοκίες που καλλιεργήσαμε ο ένας για τον άλλο, δεν ήταν πλασματικές, στα δύσκολα βουτήξαμε μαζί, χέρι, χέρι, όπως μάθαμε να κάνουμε από την αρχή της συνύπαρξης μας.

Ο αγώνας που δόθηκε χθες, ήταν  η πραγμάτωση μίας εσωτερικής θέλησης να πετύχουμε έναντι των δυνατοτήτων που μας ξεδίπλωσαν, να αποτάξουμε τη φενάκη, αποβάλλοντας τον πεσιμισμό που καλλιέργησαν άλλοι. Εμείς παραμένουμε οπτιμιστές.

Όμορφοι άνθρωποι, μεγάλοι στην ψυχή και το ανάστημα, σας ευχαριστώ για όλα. Ήταν μεγάλη μου τιμή που σας συνάντησα.

Ραντεβού στον επόμενο αγώνα αγαπημένοι μου συνάδελφοι και καλή συνέχεια σε όσους έμειναν πίσω από ανάγκη, για τους υπόλοιπους, θα μιλήσει ξανά ο χρόνος που φανερώνει πάντα όλες τις αλήθειες.

 

Διαβάστε επισής:   Δεν ασκήθηκε η οποιαδήποτε ποινική δίωξη εναντίον του Evrou Glitjin – Τι δηλώνει ο ίδιος σε τηλεοπτικό σταθμό;